Kamieńsk

	Kamieńsk
	Herb Kamieńska
Województwo	łódzkie
Powiat	radomszczański
Gmina; • rodzaj	Kamieńsk; miejsko-wiejska
Burmistrz	Grzegorz Turlejski
Powierzchnia	11,99 km²
Ludność (2008); • liczba; • gęstość	; 2850; 236,2 os./km²
Strefa numeracyjna;	+48 44
Kod pocztowy	97-360
Tablice rejestracyjne	ERA
	Położenie na mapie Polski; ; Kamieńsk
	51°12'N 19°30'E / 51.2, 19.5Na mapach: 51°12'N 19°30'E / 51.2, 19.5
TERC; (TERYT)	1101312054
	Urząd miejski ul. Wieluńska 50; 97-360 Kamieńsk
	Hasło Kamieńsk w Wikisłowniku
	Strona internetowa miasta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Kamieńsk to miasto w południowej części województwa łódzkiego, w powiecie radomszczańskim, położone nad rzeczką Kamionką, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Kamieńsk. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. piotrkowskiego.

Przez miasto przebiegają dwie spośród głównych arterii komunikacyjnych Polski: droga szybkiego ruchu z Katowic do Gdańska i Warszawy oraz linia kolejowa Śląsk – Warszawa, czyli dawna kolej Warszawsko-Wiedeńska.

Według danych z 31 grudnia 2008 miasto liczyło 2850 mieszkańców^[1].

edytuj Historia

W IX/X wieku okolice dzisiejszego Kamieńska zamieszkiwało słowiańskie plemię Łęczyców. Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1291 i dotyczy wzniesienia w Kamieńsku drewnianego kościoła. W 1374 Kamieńsk uzyskał prawa miejskie. Był wówczas osadą targową, leżącą na szlaku wiodącym z Przedborza do Łasku. Przywilej lokacyjny był później kilkakrotnie potwierdzany przez kolejnych królów Polski. Po II rozbiorze Polski Kamieńsk znalazł się w zaborze pruskim, następnie od 1807 w Księstwie Warszawskim, a od 1815 w Królestwie Polskim. W 1860 miasto miało 97 domów i liczyło 1098 mieszkańców, w tym 546 Żydów.

Wielu mieszkańców wzięło czynny udział w powstaniu styczniowym. 23 i 24 czerwca 1863 miała tu miejsce bitwa, po tym jak powstańcy wykoleili pociąg z wojskiem rosyjskim i starli się z opuszczającymi skład żołnierzami. W 1870 Kamieńsk utracił prawa miejskie na mocy wydanego rok wcześniej ukazu carskiego. W 1904 część zabudowań strawił pożar. W latach 1905-1907 miasto było areną burzliwych manifestacji, w których ludność domagała się przywrócenia języka polskiego w szkołach i urzędach, a także niszczyła symbole rosyjskie i demolowała państwowe sklepy. W latach 1919-1923 powstaje w Kamieńsku Dom Ludowy, Kółko Rolnicze, Spółdzielnia Spożywców "Spójnia", tworzy się polskie harcerstwo. Wzniesiono też pomnik Tadeusza Kościuszki. W 1929 Kamieńsk liczył 3200 mieszkańców, z czego Żydzi stanowili 1/3.

2 września 1939 Kamieńsk został zbombardowany przez Luftwaffe, w gruzach legło niemal całe centrum miasta, ocalało jednak kilka obiektów, w tym pomnik Kościuszki, kościół i szkoła. 3 września 1939 roku miasto zajęła niemiecka 1 Dywizja Pancerna. W nocy z 3 na 4 września 2 Pułk Strzelców Konnych (Wołyńska Brygada Kawalerii) dokonał wypadu na zgrupowane w miejscowości oddziały niemieckie. Zadano Niemcom znaczne straty, podpalono cysterny z paliwem, zdezorganizowano działalność pułku na kilka godzin. Polski oddział wycofał się bez strat. W odwecie Niemcy rozstrzelali 4 września około 30 mieszkańców miasta. Podczas wojny cała ludność żydowska została wymordowana przez okupanta.

Kamieńsk został wyzwolony 17 stycznia 1945 roku przez jednostki 13 Armii i 4 Armii Pancernej (1 Front Ukraiński)^[2]^[3].

Z dniem 1 stycznia 1994 Kamieńsk odzyskał prawa miejskie.